برای فرزند دوم، امکانات مراقبت را جدا از نگرانیِ کم شدن محبت بسنجید

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. خودتون رو نگران این موضوع نکنید که آیا من به اندازه فرزند اولم به او علاقه خواهم داشتن؟ آیا اصلاً کسی دیگه ممکن هست این‌چنین عشق و محبتی رو که من با این فرزند دارم هرگز بتونم برای دیگری داشته باشم؟ آیا اصلاً اون همه صرف وقت و انرژی رو برای انجام کارهای او خواهم داشت یا احتمالاً خستم و مخصوصاً رسیدگی به فرزند اولم مانع از این میشه که با فرزند دومم آنچنان کنم که باید واقعیت مسئله این است که هیچ‌کدام از این موضوعا نه اهمیتی این‌چنین که هم اکنون در ذهن شما هست رو بعداً خواهد داشت و نه در واقعیت مسئله مهمی خواهد بود. آنچه که شرایط و روابط زندگی شما رو بعداً مشخص و معین می‌کنه، حجم کار و توانایی شما و امکانات شما به جهت مواضبت و مراقبت از فرزندتونه و الا مطالب نظری و ذهنی و محبت و دوستی و کم و زیاد اون و یا نگرانی از این جهت که احتمالاً آمدن فرزند دوم محبت منو به فرزند اول کم می‌کنه یا من به اندازه کافی عشق برای فرزند دوم ندارم مطلقاً پایه و مایه‌ای نداره مگر در ذهن من و شما و معمولاً در عمل هم اگر حاضر نباشیم که به گونه‌ای نامناسب با اون برخورد بکنیم تأثیر چندانی نخواهد. به هر این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…