خانواده مهاجر: تنهایی، و پدری که همکاری نمی‌کند

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. مطالبی رو به آگاهیتون برسون بیشتر دختران و زنانی که در ایران زندگی می‌کنند و به خاطر ازدواج و بر اثر ازدواج به امریکا میان قالب اوقات نوعی وابستگی و عادت و حتی اعتیاد رو به خانواده و دوستانشون دارن و بنابراین وقتی که اینجا وارد زندگی زناشویی و محیط اجتماعی میشن احساس وابستگی و از جانب دیگه جدایی و برخی از اوقات تنهایی اون‌ها رو سخت آزار میده و اذیت می‌کنه. از طرف دیگه با وجودی که کنار فرزندشون می‌مانند عدم همکاری برخی از پدرها در چارچوب مواضبت و مراقبت از فرزند کار رو برای مادر مشکل می‌کنه زیرا برخی از این مردان با وجود آنکه سال‌ها در امریکا یا اروپا ساکن بودن همچنان ازدواج رو در چارچوب سنتی خودش می‌خوان و اون هم به گونه‌ای که بر اساس تقسیم کار نقشی در پرورش تعلیم و تربیت فرزندشون مایل نیستن ایفا کنن و اون رو کاری مربوط به همسرشون می‌دونن. بنابراین وظیفه بزرگ کردن فرزند به عهده مادر گذاشته میشه بدون اینکه همکاری پدر رو داشته باشه و یا خویشان و خویشاوندان بتونن به او کمک کنن. از طرف دیگه برخی از این افراد به دلیل مشکلاتی که در جهت زبان انگلیسی یا زبان کشور اروپایی دارند و مخصوصاً با این فرهنگ آشنا نیستن اون زمانی که در ارتباط با دیگران و مخصوصاً محیط‌های آموزشی فرزندشون قرار می‌گیرن توان ایجاد ارتباط مطلوب و مناسب رو نخواهند داشت و خیلی از اوقات به خاطر مشکلات اقتصادی و یا انتظاراتی که خودشون و خانواده‌شون در جهت ادامه تحصیل دارن راهی محیط‌های آموزشی میشن و کوشش می‌کنن که به از طریق تدابیری احتمالاً مشکل مواضبت و مراقبت از فرزندشون رو حل کنن که برخی از اوقات بنده شاهد اون بودم که فرزندشون رو حتی به محیط‌های علمی می‌برن و یا در مهد کودک دانشگاه‌ها قرار میدن که به هر حال نوعی از حل مسئله پیچیده هست ولی به دلایل این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…