توضیح و منبع
نبودن، برای او نابودی است
دکتر هلاکویی توضیح میدهد که اضطراب جدایی از حدود هفتماهگی آغاز میشود و تا شانزدههفدهماهگی ادامه دارد: کودک نبودن را با نابودی یکی میگیرد و وقتی از مقابل چشمش دور میشوید تصور میکند هرگز شما را نخواهد دید — مانند حبابی که میترکد.
۱ بخش از متن اصلی که این مطلب بر آن تکیه دارد
این اضطراب به دلیل رشد سیستم ادراکی کودک هست که از حدود ۷ ماهگی آغاز شده و تا ۱۶ ۱۷ ماهگی ادامه پیدا میکنه. اما از اونجا که باید خاطر من و شما به عنوان پدر و مادر آسوده باشه بهتر اون هست که این اصول یا نکاتی رو که به آگاهیتون میرسونم بین ۶ تا ۱۸ ماهگی رعایت کنید. کودک از نظر شناخت و آگاهی به مرحلهای رسیده که در این دوران از کسی که از او مراقبت و مواضبت میکنه نمیتونه دور بشه. علتشم این هست که ندیدن او رو نبودن با او رو به عنوان نابودی اون آدم و خودش و یا احتمالاً ندیدن اون آدم برای همیشه تلقی میکنه و به بیان دیگه نبودن رو با نابودی و عدم یکی میگیره. کودک وقتی که از مقابل چشمش دور میشید این تصور رو به ذهن میاره که هرگز شما رو نخواهد دید مانند حبابیست که میترکه و به پایان خودش میرسه. به این جمله در متن اصلی ادامه دارد.
تماشای این قسمت در یوتیوب این پیوند به ابتدای ویدیو میرود؛ زمان دقیق این بخش در دست نیست.
شماره خطها به فایل زیرنویس همان قسمت اشاره میکنند. روش کار و محدودیتها در درباره منابع توضیح داده شده است.