آنجا که تنبیه به آزار می‌رسد

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. بیاد که متأسفانه ۴ یا ۵ بچه‌ها ها یا در برخی از فرهنگ‌ها خوشبختانه یکی ۲صدی پیدا می‌کنن. اون زمان که پدر و مادری هستند که فرزند خودشون رو به بدترین صورت ممکن تنبیه می‌کنن و آزار میدن. پدر و مادری که بسیار نادان و ناتوان هستند. پدر و مادری که بیمار فیزیکی و مخصوصاً بیمار روانی هستن. پدر و مادری که معتاد و گرفتارن و یا پدر و مادری که بی‌رحمن. و در وقت تنبیه کودک واقعاً او رو از پا درمیارن و با درد و رنجی که می‌تونه ادامه پیدا کنه مخصوصاً در دنیای ذهنی کودک بیشتر و بدتر بشه او روبهرو می‌کنن. بنابراین چند درصدی که حتماً کمتر از ۵ در دنیای امروز در بیشتر کشورهای جهان هست کودکان به این نتیجه می‌رسند که من خوبم و تو بدی. من کسی هستم که اگر شما نباشید و آزارم ندید به نوعی می‌تونم زندگی خودم رو بگذرونم. این وقتی که شما می‌آیید و هستید و دوربر منید که درد و رنج من آغاز میشه و این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…